Эзэнгүй өвөл
Эл хульхан
Уйтгар гуниг минь
Улам дотогшоо л...
Чамгүйгээр би
Цасгүй өвөл шиг
Хоосон, бас өөртөө
Хүйтэн байна аа.

...

Бөглүү тосгодын дундах ганц улиас шиг
Бөртийгөөд л...
Чи тийм цор ганц, надад
Бодох тусам тархи нулимс шиг
Зангираад л...
Би тийм хайртай, чамд

Нойтон...

Би бороонд дуртай
Яагаад гэвэл, нүд минь
Нойтон...
Би бороонд дуртай
Яагаад гэвэл, зүрх минь Нойтон...
Гоо дуслаараа зүрх үрүү тэмүүлж
Гол уруу минь нэвчийг хүсдэг ч
Уйт борооноос ангид
Улаан цусаар тэжээгдсэн  
Хүрэн зүрхэн хүн гол минь
Нойтон...
Би бороонд дуртай

Яруу найрагч Б.Батзаяагийн анхны шүлгийн ном “Баяртай, гуниг минь”: ГАНЦААРДАЛ ЯГ Л ЭЛС ШИГ

Амита:Сайн байна уу? Чамайг яагаад “Баяртай гуниг минь” гэж?
БГМ: Далай, уул үүлэн дунд
Даалгүй орхисон гунигийг минь
Дараа хэн нэг нь ирж авах л байх даа.
Амита: Хэн нэгэнд зориулагдаа юу?
БГМ: Ганцаардлын захгүй талд од ширтэн хэвтэхдээ
Газар дээр биш тэнгэр дээр байгаагаа олж мэдсэн
Яг энэ л агшин шиг хэн гуниглаж чадна
Яруу үгсийг минь тэр л ойлгож надад хань болно.
Амита: Би хань болж чадна гэвэл?
БГМ: Ганцаардал гэдэг яг л элс шиг
Шигдээд л... шигдээд л...
Гараас минь чи л татахгүй бол...
Өнчин жигүүрээр дүүлээд хүрчихдэг дурлалын оргил гэж байх ч биш дээ
Өнөөдрийг дахиад л ганцаараа үдвэл сэтгэл үхэх ч юм шиг
Амита: Тэгээд амьдралын юу нь сайхан юм бэ?
БГМ: Үнэхээр сайн харвал цэцэгнээс илүү навч сайхныг мэдэж болно
Үхэл бүхэн үхэл биш зарим нь амьдрал байдгийг ухаарч болно
Амита: Зүрхэлж асуумаар байна. Яруу найргийн мөн чанар юу вэ?
БГМ: Үргэлж тайлах гэж яддаг нууц маань
Чамайг ч бас үзэхээр очиход
Үүн шиг хов хоосон манан байвал яах вэ
Амита: Хүмүүс итгэхгүй дээ, үүнд?
БГМ: Хажуугаар чинь хүн-гуниг нулимстай өнгөрөхөд
Харах ч үгүй инээгээд л зөрдөг
Хашгираад хэнийг ч хамаагүй тэвэрмээр болоход
Харцаараа түлхээд л унагадаг
Хүмүүст би гомддог.

Хан тэнгэр минь байлаа, чи

Н.О-д

Одоо ч би чиний нүдийг
Ой тойндоо, тархинаасаа харахыг хүсдэг
Орон зайгүй зүрхнийхээ ёроолоос хайдаг
Олон нүд миний өмнө... чиний нүдийг сануулдаг
Огт адилгүй, гэхдээ л санадаггүй нүдийг чинь
Онгичоод онгичоод олж хараагүй нүдээ
Зүрхээрээ мэдэрч уйлдаг ч мартахаас айдаг
Мартахаас айж уйлдаг ч санахаас айдаг
Ертөнцийн хавраар анхлан ирсэн чиний
Ер бусын гүн, дулаан өнгийг үгүйлдэг, одоо ч
Хаврын түрлэг эхэлсэн тэр нэгэн цагийн
Хан тэнгэр минь байлаа, чи